Hepimiz, kendi kararlarımız olmayan bir yoldayız.

Kimi gün günlük güneşlik, bazen de yağmur ve

çamur düşüyor bahtımıza.

Benimki de çok farklı değil diğer yollardan;

‘biraz kül biraz duman…‘

Tabii ki çok sevdiğim günler de oldu bu yolda, hatta bazen

herşeyi unutup kahkahalar bile attım.

Ama geriye dönüp baktığımda ‘elde var hüzün’dü.

Belki ilk ayrılık hüznümden,

belki her yeni günün yeni ayrılıklara gebe olmasından…

Kimi zaman dayanamayacağımı zannettiğim

bu ‘uzun ince yol’un yükünü taşımama tek destek umut oldu;

kör karanlıklarda boğulduğumu zannettiğim anlarda bile

hep o umut kurtardı beni;

sevdiklerimle yeniden güneşli yollarda yürüme umudu….

 

Bundan önce böyleydi, bundan sonra da böyle olur inşallah, hepimiz için…

Bu yolun her neresinde üzülsek, kırılsak, bunalsak ve hatta çok çok

yorulsak ve içimizde bin fırtına ve gözlerimizde yağmurlar da olsa

yüreğimiz hep o türküyü söylemeli en derinden

ve en inanarak, daha güzel günler için,

daha sevgi dolu yollarda yürümek için;

‘bu da gelir, bu da geçer!…’

Yolunuz açık ve aydın olsun.

Melekler yoldaşınız olsun!

Özhan EREN

İstanbul / Eylül 2001